ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰੰਗ, ਉਮੀਦ ਦੇ ਸੰਗ

ਡਾ. ਸੁਪਨੀਤ ਕੌਰ

ਸੁਰੇਸ਼ ਇੱਕ ਸਵੇਰ ਡਾਇਨਿੰਗ ਦੀ ਮੇਜ਼ਬਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਨੇਹਾ ਨੂੰ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਲੇਟਦੇ ਹੋਏ, ਸੁਰੇਸ਼ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਨੇਹਾ, ਹੁਣੇ ਹੀ ਸਾਢੇ 6 ਵੱਜੇ ਹਨ! ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਵਿਗਾੜੋ।’

ਨੇਹਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ 6 ਸਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੁਲ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਭੇਜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਹੁਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਮੰਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਉੱਠਦੇ ਹੋ?’ ਨੇਹਾ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ‘ਬੇਟਾ, ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ।’

ਰਾਹੁਲ ਨੇ ਫਿਰ ਪ